غریبه دیروز

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که تو در برون چه کردی که درون خانه آیی؟
دلم تنگ شده واسه اشکای قشنگی که با دیدن کعبه آن حرم دل ریختم.دیگر زمان سکوت وتوقف نیست .هجرت به سوی خوبیها ومرکز نیکی ها بهترین سفر در طول زندگی.خدایا این چه دعوتی است؟من کجا مکه کجا؟لحظه دعا ومناجات وشور ,به صندلی اتوبوس میخکوب شدم سراپا سکوت وتنها چشم دوخته بودم دل آرام وقرار ندارد .دستهایم میلرزد

برای اولین بار میخواهم بنویسم اما نمیتوانم

عجیب از این دکمه های صفحه کلید می ترسم

پرم از حرف
پراز کلام
از حس غریبی که آشنا شده است
از خودش تنها .....تنهای تنها

همانطور که میخواهد

از سفری برگشته ام که هیچ وقت تصورش هم در ذهنم نمیگنجید !

از کنار جبل الرحمه آمده ام در سرزمین عرفات٬ جایی که خدای عشق آدم و حوا را به وصال هم رساند...


دیروز بود, توی ایوان دلم نشسته بودم و روزها را ورق میزدم. دنبال چه می گشتم ؟؟! نمی دانم! شاید دنبال خودم! انگار خودم را لا به لای این روز ها گم کرده ام! میان گیر و دار همین افکار بود که غروب آمد. آمده بود سری به ما بزند و برود . سراغ روز را از من می گرفت , مثل همیشه مغرب را نشانش دادم و گفتم: (( از آن طرف رفت , تند تر بروی به او می رسی!)) رفت ! باز هم غروبی از خانه ی ما گذشت ! همچون آهویی چالاک و خرامان بام های شهر را در نوردید و رفت!

روزگاري در گوشه اي از دفترم نوشته بودم...... تنهائي را دوست دارم چون بي وفا نيست تنهائي را دوست دارم چون تجربه اش کرده ام تنهائي رادوست دارم چون عشق دروغين درآن نيست تنهائي را دوست دارم چون خدا هم تنهاست تنهائي را دوست دارم چون در خلوت وتنهائيم در انتظار خواهم گريست وهيچ کس اشکهايم را نميبيند


دلم هوای نـوشـتن کرده بود امشب ...

باد و بارانی بود اندرون دلم ...

و صدای چند کلاغ و جیرجیرک ...

کاغذی و قلمی و کرور کرور دل برای نوشتن

خوب ... برای که بنویسم حالا ؟

تازه ، برای کسی هم که بنویسم ، چه کسی ببرد برایش ؟!

یادم آمد ...

آدم برای خدا چیزیکه بنویسد و بگذارد زیر فرش ،

خدا خودش برمی دارد ...

پرشدم از شوق برای نوشتن ...

دراز کشیدم روی زمین و دستی زیر چانه

و دستی بر روی کاغذ

نوشتم :

سلام ، محبوب من ...
چقدر دوستت دارم ... خودت میدانی
چقدر تو صبح را قشنگ شروع می کنی ...
صدای خروس و کلاغ را که می پیچانی در هم و
نسیم را می وزانی بینشان ...
آدم حالی به حالی می شود !
هیچ دلبری نمی تواند مثل تو ، همین اوّل صبح ،
دل آدم را اینطور ببرد
خورشید هم ناز می کند مثل خودت ...
آنقدر که دست می کشد بر سر و صورت آدم
و داغش می کند با سرپنجه هایش
تو هم دست می کشی بر دل آدم و عاشقش می کنی !

 RSS 

POWERED BY
BLOGFA.COM